Παρασκευή, 1 Δεκεμβρίου 2017

Γιατί Eλληνική τέχνη...

Επίλεκτα έργα Ελληνικής Τέχνης 19ου & 20ου αιώνα ΔΗΜΟΠΡΑΣΙΑ / AUCTION: Ξενοδοχείο ELECTRA PALACE Θεσσαλονίκη Πέμπτη 7 Δεκεμβρίου 2017 (December 7th )
ΕΝΑΡΞΗ 19:30 (7.30 μ.μ.)
Ο Ελληνολάτρης διανοητής Περικλής Γιαννόπουλος εκφράζοντας το αίτημα της εποχής, στο έργο του Ελληνική Γραμμή (1903), προτρέπει τους ζωγράφους «να ανακαλύψουν το ιδεόγραμμα του Eλληνικού φωτός» και «τα θεμελιώδη χαρακτη- ριστικά της Έλληνικής Γραμμής και του Έλληνικού Χρώματος, όπως αυτά απορρέουν φυσικά από την Έλληνική Γη και το Έλληνικό Φως». Το «χρωματικό ιδεόγραμμα του Eλληνικού φωτός» διαποτίζει, διαχέεται και αναδύεται από τα έργα τέχνης των καλλιτεχνών μας, προσδίδοντας μια άλλη μορφή συνείδησης της ύπαρξής μας, αυτής ως ιστορικά υποκείμενα. Ποια είναι η αιτία που η Έλληνική Τέχνη αλλά και γενικότερα η τέχνη της Μεσογείου ξεχωρίζει; Μα Το Φως!! Και ποιος μπορεί να συλλάβει καλύτερα αυτό το Φως; Ο καλλιτέχνης που γεννήθηκε μέσα του, που σμιλεύτηκε σ αυτό. Η χρωματική απόδοση του ελληνικού φωτός πρωταγωνιστεί στην αναζήτηση της ελληνικής ταυτότητας στην τέχνη. Το φως και ο ρυθμός, σε μια εσωτερική συνένωση όλων των περιόδων της ελληνικής ιστορίας και της ελληνικής φύσης διευ- ρύνει το υπαρξιακό αυτό πεδίο. Εμφυσά ψυχή στην ύλη και το πνεύμα παρουσιάζεται στις αισθήσεις ως κάτι τι υλικό και αυτό είναι η δύναμη της τέχνης, μια λυτρωτική δίοδος από το σκοτάδι προς το διάφανο. 
Στηρίζοντας την Ελληνική Τέχνη, αγοράζοντας ελληνικό τοπίο ή ελληνικό θέμα, αγοράζουμε το Φως. Το μεταφέρουμε μέσα στο σπίτι μας, στην ψυχή μας, στη ζωή μας. Αυτό το Φως είναι η ψυχή της αισιοδοξίας και ελπίδας! Όταν στέκεται κανείς μπροστά στο έργο τέχνης για να το κατανοήσει ή να το κρίνει, στέκεται ασυνείδητα μπροστά στον εαυτό του. Μέσα από προβολές, ταυτίσεις, αναγνώσεις, ολισθήματα, προβολές βλέπει μόνο αυτό που ο ίδιος γνώρισε στον εαυτό του. Η όψη αυτή της θεώρησης του έργου αποτελεί μια ασυνείδητη, ανεπίγνωστη αυτοθεώρηση. Τα έργα τέχνης, με μία διάθεση για ενδοσκόπηση μετατρέπονται σε καθρέπτες αυτοθέασης. Μας απομακρύνουν από την προσωπική μας δική μας «Βαβέλ», τη σύγχυση, την ασυνεννοησία, τον μετεωρισμό και τη ξενότητα. Μέσα από την καλ- λιέργεια της οπτικής μας ευαισθησίας επανεφευρίσκουμε τη γλώσσα μας, την επικοινωνία. Μέσω της τέχνης με τη μεταφορά,την αποσιώπηση,τον υπαινιγμό,τον ελλειπτικό λόγο,τη συμβολική λειτουργία, ανα- ζητούμε το μίτο που αφήσαμε πίσω μας και πιάνοντας την άκρη του,τιμούμε όλους εκείνους που ανίχνευσαν τις εκκινήσεις, τα καταγωγικά συστατικά, τα ταυτοτικά χαρακτηριστικά αγγίζοντας οπτικά το συλλογικό ασυνείδητο, ανάγοντας την προ- σωπική τους ιστορία, σε ανθρώπινη εμπειρία. Αυτούς που συγκρότησαν ένα καταφύγιο όπου η σύμμειξη των ψυχών μπο- ρεί και να συμβεί έναντι του τυραννικού άγχους της σημερινής αλλά και της εκάστοτε κρίσης και τη διάσπασης της εσωτερικής μας ενότητας

 Θάνος Ευαγγελινός Δεκέμβριος 2017

Κυριακή, 5 Νοεμβρίου 2017

Έκθεση έργων τέχνης για φιλότεχνους και συλλέκτες.

Σε μια εποχή που τα μνημόνια και η κρίση σαρώνουν την ελληνική κοινωνία, η έκθεση και η δημοπρασία του Πέτρου Βέργου αποτελούν μια απάντηση αισιοδοξίας.  

Μεταξύ των πολλών και αξιόλογων ζωγράφων που εκτίθενται συναντάμε ονόματα όπως των Ακριθάκη, Αλεξίου, Αστεριάδη, Βασιλείου, Βρυζάκη,  Βιτσιώρη, Γεραλή, Γκίκα, Γουναρόπουλου, Διαμαντόπουλου, Ζογολλόπουλου, Θεόφιλου, Θεοφυλακτόπουλου, Θωμόπουλου, Κόντογλου,  Κοσμαδόπουλου, Λύτρα, Μαλέα, Μανουσάκη,  Μανωλίδη, Μόραλη, Μποστ, Μπουζιάνη, Πιεράκο, Προσαλέντη, Ράλλη, Ρέγκου, Σαμαρά, Σάμιου,  Σικελιώτη, Σόρογκα, Σπεράντζα, Σπυρόπουλου, Τάκη, Τέτση, Τσαρούχη, Τσίγκου, Φασιανού, Χατζή, Ψυχοπαίδη και άλλων. Ξεχωρίζουμε τους πίνακες «Στην πόρτα» του Απόστολου Γεραλή, «Μεγαρίτισσα με δρεπάνι» του Θεόδωρου Ράλλη, «Κοιμωμένη» του Νικηφόρου Λύτρα και «Η κεντώσα» του Κωνσταντίνου Μαλέα, όλοι από τις αρχές του 20ου αιώνα.  
Πέρα από τους πίνακες, εκτίθενται και δημοπρατούνται φιλελληνικά και ιστορικά αντικείμενα, μεγάλης εθνικής σημασίας.  Δραματικά γεγονότα της νεότερης ελληνικής ιστορίας, σημαντικές προσωπικότητες και συμβολικές παραστάσεις εμπνευσμένες από αυτήν, αποτυπώνονται σε λιθογραφίες, υδατογραφίες και ξυλογραφίες. 
Έργα ιδιαίτερα το εργόχειρο με την Ανάσταση της Κρήτης, η Σημαία της ηγεμονίας Σάμου, ο «υπερασπιστής της Αμμοχώστου»ζωγραφισμένος σε μουσαμά με λάδι, απεικονίζουν λιγότερο γνωστές  στιγμές από συγκεκριμένους ελληνικούς τόπους.  
Σε μεγάλη ποικιλία επίσης εκτίθενται ρολόγια, κηροπήγια, βάζα, φλυτζάνια, δοχεία για μελάνι και πένες, κουτιά, καρφίτσες με παραστάσεις από την καθημερινή ζωή και από την ιστορία των Ελλήνων του 19ου αιώνα.  Κλείνουμε τη σύντομη παρουσίαση των έργων  της δημοπρασίας Βέργου, με μια ειδυλλιακή εικόνα της Αθήνας του 19ου αιώνα, σε υδατογραφία της DianaCreyke.  Για τους συλλέκτες  και για τους φιλότεχνους είναι ευκαιρία να επισκεφθούν την  γκαλερί  Ζουμπουλάκη στην πλατεία Κολωνακίου 20,κατά τις ημέρες 28, 29 και 30 Νοεμβρίου για να απολαύσουν τα εκτιθέμενα έργα. Η δημοπρασία θα διεξαχθεί στο Ζάππειο Μέγαρο, στις 1 Δεκεμβρίου 2017 και ώρα 6.30 μ.μ.
[Φώτης Δ. Κουτσουπιάς]


Δευτέρα, 5 Ιουνίου 2017

Έλληνες Ζωγράφοι: Όθων Περβολαράκης (1887-1974)



Ζωγράφος και  σχεδιαστής χαρτονομισμάτων


  Ο Όθων Περβολαράκης γεννήθηκε στην Αθήνα. Καταγόταν από οικογένεια καλλιτεχνών. Η μητέρα του ήταν ζωγράφος, ενώ ο γνωστός  Ν. Γκύζης ήταν θείος του.  Σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών, με δασκάλους τους Νικηφόρο Λύτρα, Κ. Βολανάκη, Δ. Γερανιώτη και Γ. Ροϊλό. 
Το 1910 πήγε στο Παρίσι, όπου σπούδασε στην Academie Julian. Παράλληλα  ειδικεύτηκε στη λιθογραφία, φοιτώντας στην Εcole des Beaux Arts, κοντά στον J. Mauru. Το 1915 επέστρεψε στην Ελλάδα. 


Με τους Νικόλαο Λύτρα, Κ. Μαλέα, Κ. Παρθένη κ.ά. συμμετείχε στην ίδρυση της «Ομάδας Τέχνης». Αγαπημένα του θέματα ήταν οι προσωπογραφίες και τα τοπία, τα οποία απεικόνιζε με πλαστικές πινελιές. Μαζί με τους Π. Βυζάντιο, Στ. Μηλιάδη, Δ. Μπραέσα, Μ. Αξελό και Γ. Κοσμαδόπουλο προεξέτειναν τον εμπρεσιονισμό στην Ελλάδα, μέχρι τη δεκαετία του ’60. 


Υπήρξε από τους πρώτους και σημαντικότερους λιθογράφους-γραφίστες στην Ελλάδα Έδωσε μια μεγάλη σειρά εμπορικών αφισών με την τεχνική της έγχρωμης λιθογραφίας. Εικονογράφησε με αριστοτεχνικό τρόπο πολλά βιβλία, ενώ ξεχώριζε και για την ικανότητά του στον σχεδιασμό χαρτονομισμάτων.  Στην καλλιτεχνική του δραστηριότητα συμπεριέλαβε και την αγιογραφία. Φιλοτέχνησε τον Παντοκράτορα του Ναού του Αγίου Βλασίου στο Μενίδι Αττικής.

Έργα του παρουσίασε σε πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις εδώ και στο εξωτερικό. Πίνακές του βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη, στις Πινακοθήκες των Δήμων Αθηναίων και Ιωαννίνων, στο Μουσείο Βούρου-Ευταξία, στο Μουσείο Ελευθερίου Βενιζέλου, στο Υπουργείο Πολιτισμού κ.ά.
[Βικτωρία Κουτσουπιά, artem.gr]





Δευτέρα, 29 Μαΐου 2017

Επίλεκτα έργα Ελληνικής Τέχνης 19ου & 20ου αιώνα (Έκθεση-Δημοπρασία)

Έκθεση / Viewing: Hotel ELECTRA PALACE Thessaloniki Πέμπτη 8 Ιουνίου 2017 14.00 - 21.30 (June 8th) Παρασκευή 9 Iουνίου 2017 10.30 - 15.30 (June 9th)

Δημοπρασία / Auction: Ξενοδοχείο ELECTRA PALACE Θεσσαλονίκη Παρασκευή 9 Ιουνίου 2017 20:15 (8.15 μ.μ.) (June 9th)

Τί είναι Τέχνη τέλος πάντων... Τέχνη είναι η κατοχή, η έξις νού, πνεύματος... (Πλάτων)
Τέχνη είναι η πηγή σκέψης, η ηρεμία μέσα στο χάος... είναι ένα πολιτικό βήμα. Όμως Τέχνη είναι και το δικό μας προσωπικό… ψυχικό νήμα! Αυτό που απομακρύνει τα βακτήρια και τους λεκέδες της καθημερινότητας από το μέσα μας... Ο Αμερικανός ποιητής Robert Frost ορίζει πως «αυτό που κάνει η Τέχνη για τη ζωή είναι να την καθαρίζει... να την γδύνει ως το κόκκαλο...». Για τον Πλάτωνα, Τέχνη ήταν η απομίμηση της φύσης... όμως τον 19ο αιώνα η φωτογραφία ανέλαβε αυτή τη δουλειά και τον 20ο η αφηρημένη Τέχνη ανέτρεψε ολόκληρη την αντίληψη περί της αναπαραστατικής Τέχνης. Επέλεξα σήμερα να μοιραστώ μαζί σας λίγες από τις χιλιάδες σκέψεις και απόψεις κάποιων φωτισμένων ανθρώπων για να ρίξω λίγο μαζεμένο φως στο μεγάλο τούτο ερώτημα... Με αρχή τον περίφημο ορισμό του Γαλλο-Ρώσσου Σαγκάλ (Marc Chagall) ο οποίος περιγράφει την Τέχνη να είναι «...η αδιάκοπη προσπάθεια ανταγωνισμού με την ομορφιά των λουλουδιών - που ποτέ δεν πετυχαίνει...» και μετά τον Νορβηγό Μούνχ (Edvard Munch) ο οποίος τοποθετεί την Τέχνη να «πηγάζει από τη θλίψη και τη χαρά... από τα βάθη της ανθρώπινης ζωής»’. Η σπουδαία Αμερικανίδα ζωγράφος Ο’Κίφ (Georgia O’Keeffe) μας λέει πως Τέχνη είναι «η ικανότητα να συμπληρώνει κανείς ένα χώρο με όμορφο τρόπο» και ο Πικάσο μας εκμυστηρεύεται οτι «…η Τέχνη δεν είναι η αλήθεια, αλλά το ψέμα που μας κάνει να την αντιληφθούμε». Ο Ελβετός Paul Klee θεωρεί ότι «η Τέχνη δεν αναπαράγει το ορατό, αλλά το καθιστά ορατό» ενώ ο μεγάλος Γάλλος ρομαντικός Ματίς (Henri Matisse) καταγράφει τις σκέψεις του στις αρχές του 20ου αιώνα ως εξής: «Αυτό που ονειρεύομαι είναι μια Τέχνη της ισορροπίας, της αγνότητας και της γαλήνης, χωρίς καταθλιπτικό περιεχόμενο, μια Τέχνη που θα μπορούσε να είναι για κάθε εργάτη της σκέψης, για τον επιχειρηματία αλλά και για τον άνθρωπο των γραμμάτων, για παράδειγμα, μια χαλαρωτική, ηρεμιστική επιρροή στο μυαλό, κάτι σαν μια καλή πολυθρόνα που προσφέρει χαλάρωση από την σωματική κόπως»’. Στην αντίπερα όχθη των ορισμών ο συμπατριώτης του νοβελίστας Μαλρό (Malraux) μας υπενθυμίζει πως «η τέχνη είναι μια εξέγερση, είναι η διαμαρτυρία κατά της υποταγής κατά της εξαφάνισης». Η Τέχνη είναι σαφώς Πολιτική Πράξη. Η πρόθεση να χωριστεί η Τέχνη από την πολιτική αποτελεί από μόνη της μια πολιτική πρόθεση. Είτε ως πηγή σκέψης και έκφρασης, είτε ως εξέγερση ή διαμαρτυρία, η Τέχνη αφορά, απευθύνεται και εκφράζει όλους! Και ως ένα στερνό αντίο στον σπουδαίο σεμνό φίλο Δημήτρη Μυταρά, στη μνήμη του οποίου αφιερώνω τούτη την έκθεση, μοιράζομαι εδώ μαζί σας λίγες απ’τις ωραίες σκέψεις του «...η τέχνη είναι ο έρωτας... η έκφραση και το ξεχείλισμα της πληρότητας... είναι σαν τον άνεμο... πότε άγριος πότε γαλήνιος... Δε σε μορφώνει αλλά σε συνδέει με το μυστήριο της ύπαρξης...». Είναι Τέχνη λοιπόν η επικοινωνία των αισθήσεών μας... είναι η τέλεια αυτή συνουσία μεταξύ πνεύματος και αισθήσεων... Είναι η ατέλειωτη ανθρώπινη προσπάθεια προς την αθανασία... Είναι η παγκόσμια γλώσσα! Είναι, κατά τον Ιπποκράτη, μακράν και πέρα απ τη ζωή... είναι ‘ο Βίος βραχύς... η δε Τέχνη μακρά’!
Θάνος Ευαγγελινός
Μάιος-Ιούνιος 2017

Τετάρτη, 10 Μαΐου 2017

Έλληνες Ζωγράφοι: Κώστας Λούστας

  Γεννήθηκε το 1933 στην Αθήνα από μητέρα Αθηναία, μεγάλωσε όμως στη Φλώρινα, καθώς ο πατέρας του καταγόταν από το Νυμφαίο. Ξεπερνώντας τις αντιρρήσεις του συντηρητικού πατέρα,  ράφτη στο επάγγελμα, κατάφερε να σπουδάσει στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών, με δάσκαλο το Γιάννη Μόραλη. Παράλληλα έκανε και μουσικές σπουδές.
Το 1957 πραγματοποίησε την πρώτη του έκθεση στη Φλώρινα και το 1961, με τη βοήθεια του ποιητή Γ. Βαφόπουλου, στη  Χ.Α.Ν.Θ. Θεσσαλονίκης.
Από το 1963 ως το 1965 έζησε στη Νέα Υόρκη και συνεργάσθηκε με τις Γκαλερί «Di Salvo», «Chase», «Chevance» και την «Galerie Internationale». Οι ατομικές εκθέσεις του εκεί, τον ανέδειξαν σε διεθνές επίπεδο.
 Το 1968 επέστρεψε στην Ελλάδα και πραγματοποίησε έκθεση στην Αθήνα. Επί μια τριετία   (1968-1971) δίδαξε σχέδιο στη Σχολή Δημητρέλη στη Θεσσαλονίκη, όπου και εγκαταστάθηκε. Δεν έπαψε όμως να εκθέτει και στο εξωτερικό, όπως το 1969 στο Λονδίνο και το 1972 στη Νέα Υόρκη. Τελευταία έκθεση εκτός Ελλάδας ήταν στο Λονδίνο το 1999.
Αντίστοιχη συνέχεια είχαν και οι εκθέσεις στην Ελλάδα. Πρόσφατη είναι η τελευταία του έκθεση στη Θεσσαλονίκη (ATRION, Μάρτιος 2013). Συνολικά ξεπερνούν τις εξήντα οι ατομικές παρουσιάσεις και αναρίθμητες είναι οι συμμετοχές του σε ομαδικές εκθέσεις. Η σχέση του όμως με τις Τέχνες δεν περιορίζεται στη ζωγραφική. Ποιητικά και πεζά έργα του δημοσιεύονται σε λογοτεχνικά περιοδικά. Πλούσια είναι και η αρθρογραφία του στον Τύπο.
Το 1977 τιμήθηκε με βραβείο από την Εταιρεία Ελλήνων Καλλιτεχνών. Για πολλά χρόνια συμμετείχε στην εικαστική επιτροπή των Δημητρίων και διετέλεσε μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης. 
Η ζωγραφική του χαρακτηρίζεται ως ιδιότυπη και προσωπική, καθώς διαθέτει «αναγνωρίσιμα χαρακτηριστικά ενός προσωπικού εξπρεσιoνισμoύ». Παραστατική, με χρώματα «διαφανή, μελωδικά και πλούσια, συγχρονισμένα με μια μουσική αντίληψη», έχει ποικίλη θεματολογία: πορτρέτα, νεκρές φύσεις, καθημερινά αντικείμενα, μουσικά όργανα, θαλασσινά τοπία.
 «….Με συνεχή πλούσια παραγωγή 50 ετών, ζωγράφος με κορυφαία ταλέντα, έχει ευρύ συλλεκτικό κοινό. ….Πρόκειται για ζωγραφική καθαυτή, δηλ. αστραπιαία οπτική σύλληψη του θέματος και γρήγορα μεταγραφή του στο τελάρο, με κινήσεις και χρώματα εξπρεσιονιστικά, σχεδόν βίαια, αλλά αθώα, παιδικά πολλές φορές… Ο Λούστας ζει το τοπίο, γίνεται ένα με τη Βορειοελλαδίτικη υγρασία που βαραίνει τα χρώματα και θυμίζει τις τονικότητες των Ολλανδών τοπιογράφων».  (Χάρης Καμπουρίδης, «Νέα», 25 Οκτωβρίου 2006).
«Ο Λούστας αν και βαθύτατα συναισθηματικός δεν παρασύρεται σε εύκολες και εξεζητημένες διατυπώσεις, σε συνήθεις συνθετικές λύσεις και σε διάφορα οπτικά ευρήματα. Αντίθετα η γλώσσα του είναι έντονα ποιητική και λυρική εξαιτίας της ιδιαίτερης τονικότητας του χρώματος, η δε γραφή του είναι εξαιρετικά ασφαλής και σίγουρη όπου χρώμα και φως συνθέτουν ένα σύνολο αυστηρά δομημένο και με ακρίβεια οργανωμένο» (Μίλτος Παπανικολάου, Καθ. Ιστορίας της Τέχνης).
O Κώστας Λούστας πέθανε στη Θεσσαλονίκη σε ηλικία 81 ετών. Έργα του βρίσκονται σε πολυάριθμες δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα, στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη.
[επιμ. Φώτης Κουτσουπιάς, -artem.gr]

Σάββατο, 22 Απριλίου 2017

Έλληνες Ζωγράφοι: Φώτης Ζαχαρίου


  Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1909. Σε ηλικία 28 ετών και κατόπιν  εισαγωγικών εξετάσεων, φοίτησε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας και στο  εργαστήριο ζωγραφικής του Ουμβέρτου Αργυρού. 

Ζαχαριου Φώτης-Αγροτική ζωή, 1990-98
Η καλλιτεχνική του δημιουργία επικεντρώθηκε στην αγιογράφηση ναών, σε συνεργασία με τον Αγήνορα Αστεριάδη και τον χαράκτη Α. Τάσσο. Από το 1949 ανέλαβε  συντηρητής στην Υπηρεσία Αναστήλωσης Αρχαίων και Ιστορικών Μνημείων της Ελλάδος. Με τα συνεργεία του συντήρησε έναν τεράστιο αριθμό εικόνων, τοιχογραφιών και ψηφιδωτών ρωμαϊκών, παλαιοχριστιανικών και βυζαντινών μνημείων σε όλη την Ελλάδα (Πάτμο, Καστοριά, Άγιο Όρος, Θεσσαλονίκη, Βέροια κ.α.).


 «Το Άγιο Όρος είναι ένας χώρος που ιδιαίτερα τον προσείλκυσε. Παραμένοντας στο Όρος επί σειρά μηνών αποκάλυψε την εξαίσια ζωγραφική του Πανσέληνου (13ος αιώνας) στο Πρωτάτο των Καρυών, αλλά και την υψηλής τεχνικής ζωγραφική του αρχηγέτη και Κρητικής Σχολής Θεοφάνους του Κρητός στη Μονή Σταυρονικήτα (1546). Αλλά και με άλλα έργα της «Μακεδονικής» λεγόμενης Σχολής θα ασχοληθεί, όπως με τις τοιχογραφίες του Χριστού στη Βέροια, έργο του «άριστου ζωγράφου πάσης θετταλίας Καλιέργη», τις τοιχογραφίες του Αγίου Νικολάου Ορφανού, τα ψηφιδωτά των Αγίων Αποστόλων Θεσσαλονίκης».  (Νίκος Ζίας, καθηγητής της Ιστορίας της Τέχνης στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, τ. προϊστάμενος  Διεύθυνσης Συντήρησης Αρχαιοτήτων Υπ. Πολιτισμού).

Ζαχαριου Φώτης-Μονη Σταυρονικήτα, 1990-98Ζαχαριου Φώτης-Σοκάκι με σπίτια, 1983
Ο Φώτης Ζαχαρίου εκπροσωπεί  τη γενιά των συντηρητών, που δεν περιορίστηκε στην επισκευή, επιδιόρθωση και επιζωγράφιση των έργων τέχνης, αλλά ενδιαφέρθηκε και για τη διατήρηση της αισθητικής, ιστορικής και καλλιτεχνικής αξίας τους. Καθιέρωσε την φωτογραφική τεκμηρίωση των εργασιών συντήρησης, καταφέρνοντας να  δημιουργήσει έτσι ένα τεράστιο φωτογραφικό αρχείο.  Δίδαξε στη «Σχολή Εκπαιδεύσεως Συντηρητών Αρχαίων» του Βυζαντινού Μουσείου και διέσωσε πολλά έργα που κόντευαν να καταστραφούν. «Ο Φώτης Ζαχαρίου άνοιξε έναν μεγάλο δρόμο στη Συντήρηση που τον βάδισε με συνέπεια και συχνά αυταπάρνηση, αδιαφορώντας για τις ταλαιπωρίες. Πέρασε τη ζωή του σκαρφαλωμένος στη σκαλωσιά, δουλεύοντας με το νυστέρι και την απόλυτη κυριαρχία του χεριού που απαιτείται ώστε να μην προκληθεί βλάβη από μια αδέξια κίνηση στο έργο.  … διαδραμάτισε ρόλο σκαπανέα και πρωτοπόρου στη συντήρηση έργων τέχνης στην Ελλάδα».

 Μετά τη συνταξιοδότησή του ασχολήθηκε με τη ζωγραφική και με τα ψηφιδωτά, όπου αποτυπώνονται οι αναμνήσεις του από τον Άθωνα, αλλά και η «άμεση γνωριμία του με τα μεγάλα έργα της τέχνης και η προσωπική κοινωνία με τους εσώτερους παλμούς της ψυχής που έχουν σ' αυτά αποθησαυριστεί». Ο Φώτης Ζαχαρίου πέθανε στην Αθήνα το 2001.
[Φώτης  Δ. Κουτσουπιάς,  ARTEM.GR]